Mimo prezentowanych karm z półek super premium oraz ekskluzywnych (sic!) akcesoriów dla zwierząt, nad halą EXPO unosiło się widmo kryzysu, który przyjęliśmy najwyraźniej jako oczywistą kontynuację naszej martyrologii, będąc narodem obciążonym historią nieudanych powstań i komunizmem. Szkoda, że Polacy nadal tak nieśmiało zerkają w stronę standardów zachodnich, z góry stawiając się na przegranej pozycji, choć na szczęście są dobre inicjatywy, które w odpowiednim nasileniu przełamią tę wyuczoną bezradność.

 

Miejscami zabrakło – niestety – zwyczajnej chęci kontaktu ze zwiedzającymi i zastąpiono go estetyczną ekspozycją. Wciąż brakuje wśród niektórych wystawców wyczucia chwili, w której kończy się dzień przeznaczony wyłącznie dla profesjonalistów i otwarcia się na – jakkolwiek to w ich języku brzmi – gości targów. Na innych stoiskach natomiast z wielką atencją zwracano się ku end-userom. Tworzy to kolejny dysonans, biorąc pod uwagę, że wszystko odbywało się w jednej hali i podczas części imprezy otwartej dla publiczności.

 

Z przyjemnością stwierdzić można, że wśród wystawców nie zabrakło ludzi z zoologicznym bakcylem, traktujących swoją pracę nie tylko jako źródło utrzymania. Warte dodatkowego podkreślenia jest, że nie były to wyłącznie osoby funkcjonujące w branży od niedawna. A między nimi krążyli ci, dla których celem nadrzędnym jest dzielenie wpływów.

 

Targi dobrze spełniły swoją podstawową rolę. Wystawcy natomiast zaprezentowali nie tylko szereg produktów, ale i cały wachlarz zachowań. Z jednej strony atencja, z drugiej – ignorowanie. Import produktów z coraz wyższych zagranicznych półek i narzekanie na jakość wszystkiego wokół. Praca z pasją vs. zimny biznes. Chciałoby się w tym dualizmie znaleźć złoty środek, ale być może lepiej jest czasem, kiedy kij ma tylko dwa końce. Inaczej może powstać proca.

 

Txt: Joanna Kubera